Oyunculuk mu, Popülerlik mi?

Televizyon hayatımıza girdiğinden beri çoğu insanın hayatının vazgeçilmez parçası haline geldi. Kimi zaman bir ailenin sohbetine eşlik etti, kimi zaman yoğun bir günün ardından insanların sığındığı küçük bir kaçamağa dönüştü. Bu teknolojik aletin en çok konuşulan konularından biri ise görünen kahramanları oldu: Oyuncular

Peki bugüne kadar dizilerimizin bizi duygudan duyguya sürüklediği o oyuncular… İşini tutkuyla yapan ve ortaya bir sanat koyan oyuncularımızı bu dönemde görebiliyor muyuz? Yoksa sadece popülerlik için içi dolu olmayan bir senaryoda belli bir kitlenin fanı olmak için hiçbir sahneyi içselleştirmeden oynayan, yapımcının her an sosyal medyada bize gösterdiği oyuncularımızı mı görüyoruz?

Günümüzde kötüleşen ekonomi birçok alanın ayakta durmasını zorlaştırdı. Bunlardan biri de dizi-film sektörü. Son zamanlarda özellikle gündemden düşmeyen sektör krizi birçok röportajda ele alındı. Türk dizi sektörünün geldiği bu durum sadece kötü ekonomiden mi kaynaklanıyor peki? Bence hayır. Bugün sektörde barınmanın yollarından biri, güçlü menajerlik ilişkilerine ve yapımcılara ulaşabilmek. Bu yapının güçlenmesine katkıda bulunanlar bir tanıtım çalışması yürüterek oyuncu için gerekli gereksiz her yerde görmemizi sağlıyorlar ve bu sayede sadece belli bir kitlenin değil aynı zamanda ülkedeki çoğu insanın hafızasına o kişi kazınıyor. Yaptığı iyi bir işle veya kötü bir işle anılmanın bir önemi kalmıyor, niteliğinden bağımsız hale geliyor. Her şey rutine dönüşmüş gibi asla farklı olmadan ilerliyor.

Bu çok büyük sektör aynı senaristlerin elinde aynı kurgunun içinde aynı oyuncuların elinde dönüyor. Bir nevi Türk seyircisinin beklentilerini ve zekâsını hafife alıyorlar. Son zamanlarda konuşulan, sektörü derinden etkileyen ekonomik kriz bundan dolayı gündemde ama kimse asla şans verilmeyen oyuncuları ve senaristleri konuşmuyor. O oyuncunun bölüm başına ne kadar para kazandığını konuşuyoruz ama sektörün dışında bırakılan insanları belki de bu iş için artık pes eden veya işsizliğe sürüklenenleri asla konuşamıyoruz. Özellikle senaristler… Bugün adeta görünmez kılınan bir meslek, -aksi olsaydı oyuncuları değil en çok bizi bunalıma sürükleyen bu hikayelerin sahiplerini konuşurduk.-

Son günlerde sektörün ekonomik krizi üzerine yapılan röportajlarda oyuncuların ücretlerinde indirime gidilmesi konusu da sıkça gündeme geliyor. Bazı oyuncular, yaşanan krizin kendi kazançlarından yapılacak kesintilerle çözülemeyeceğini ve sorunun çok daha geniş bir yapısal boyuta sahip olduğunu dile getiriyor. Elbette emeğin karşılığını almak her sanatçının hakkı. Ancak burada asıl sorgulanması gereken, sektörün içinde bulunduğu çıkmazın neden sürekli oyuncuların kazançları üzerinden tartışıldığı. Peki ya henüz bir projede yer bulamamış oyuncular, işsiz kalan set çalışanları ve hikâyeleri değerlendirilme fırsatı bile bulamayan senaristler? Onların yaşadığı ekonomik ve mesleki kayıplar neden aynı ölçüde gündem olmuyor?

Herkesin tanıdığı oyunculara söz verildiğinde yaptıkları işe aşık olduklarını söylüyorlar ama en çok tartışılan konu işin maddi boyutu. Gerçekten işini tutkuyla yapan bir sanatçı önceliği kaliteye vermekidir, bu eğitimi almış aylardır iş arayan bir oyuncuya şans verilse kazanç önemsenmeden sanatını ortaya koyarak oynama ihtimali çok yüksek ama menajerler ve yapımcılar kendi çevresinde dönüp duran hikayelerin yazarlarıyla ve kötü temsil edilmesini bile umursamadan sadece konuşulmak ve ciddi kazanç sağlamak için oynayan oyuncularla çalıştığı sürece ekonomi düzelse bile bu dönemdeki dizi-film sektörü düzeleceğini söylemek mümkün değildir.

Tabii ki de bir oyuncunun sanatına duyduğu tutku, kazandığı parayla ölçülemez. Ancak yıllarını bu mesleğe adamış ve yalnızca kendisine bir fırsat verilmesini bekleyen kaç oyuncu olduğunu biliyor muyuz? Kaç senaryo, henüz okunmadan bir kenara bırakılıyor? Artık ekranlarda gördüğümüz yüzlerden çok, ekranın dışında bırakılan insanları konuşmanın zamanı gelmiştir. Çünkü bir sektörün gerçek zenginliği, kaç kişiyi ünlü yaptığıyla değil, kaç yeteneğe kendini gösterebilme fırsatı sunduğuyla ölçülür.